چقدر هيجان انگيز

وقتی صداهايی را بشنوی که می خواهی

خودت انتخاب کنی که چه صداهايی را بشنوی

مردم را ببينی و روی آنها صدا بگذاری

حتی صدای خروس همسايه را نيز عوض کنی

آهنگ تلويزيون آهنگ مورد علاقه ات باشد

صدای بوق ماشينها را خودت انتخاب کنی

بر روی سکوت صحرا سنفونی بتهوون بگذاری

بر ازدحام آدم ها و ماشين ها قطعه زنبور عسل را اجرا کنی

حتی بر روی خواب هايت صدا بگذاری

"هوهو هرناندز من،مراحل سنتز من..."

نمی خوام صدای افکارم را بشنوم

و حالا آنچه را می شنوم که می خواهم

و ای کاش آنچه را نيز می ديدم که می خواهم

همين است آری

يکی در جستجوی خود اسير خود می شود

ديگری در فرار از خود اسير تعلق می شود.

         اولی را می بينی

            در گوشه ای کز کرده

                   در خود گره خورده

                         لحظه ای می خندد و لحظه ای می گريد

                         می سوزد از آتش درون

                         می گريد از دنيای برون

           ديگری را می بينی

                  آواره ی خيابان ها،گرفتار تعلقات دنيا

                        روحش را به حراج گذاشته

                               عقلش را به لذت و شهوت فروخته

اشتباه نکن،هر دو يکی اند

هر دو گم شده اند

آن يکی گم کرده اش را در درون می جويد

آن ديگری گم کرده اش را در برون

              پوچی حاصلشان خواهد بود

                     زيرا ز بهر هيچ بر هيچ می پيچند

خودم آفريدمت

      خودم رشدت دادم

            خودم خواستم تا باشی تا بفهمی

                       خودم خواستم و خودم اجازه دادم

                       و حالا هم خودم ميخواهم که نباشی

             بس بيهوده هستی يافتی

                  همچون علف هرز رشد می کنی

     در بی حسی می بينی،می شنوی،می فهمی...

                                                     ولی بی حسی

                                                        و هيچ چيز بر تو اثر ندارد

                                      آری مرگ شعورت را تبريک می گويم

و می گويی:

                   عشق هايی کز پی رنگی بود                   عشق نبود،عاقبت ننگی بود

می گويی ليلی فقط يک ياداوری بود که مجنون را بيدار کند،نه اينکه سرگرمش کند!

و من هنوز منتظرم که پاهايت خوب شود

و دوباره مرا بر روی زانوانت بنشانی

و نفست قوت بگيرد تا بيادم آوری که:

بسيار گشتم ولی هيچ چيز توان پر کردن روح تهی ام را ندارد.

                             گفتند يافت می نشود،گشته ايم ما

                                         گفتم آنچه يافت می نشود،آنم آرزوست

روز به روز،دقيقه به دقيقه،لحظه به لحظه....

کاش به من نمی آموختی که "عشق آمد و آتش به همه عالم زد"

و اکنون فقط می دانم که:

از صدای سخن عشق نديدم خوش تر

                             یادگاری که در اين گنبد دوار بماند

و آن هم صدای تو بود وقتی که به دختر چهارده ساله ات عشق می آموختی!

ميدونستم يک روزی پوشش من خواهد بود

کفن

لباس خود را ديدم

ديگر نمی ترسم

چون ساعتی چند با کفن خود رقصيدم

رقص با کفن

مهمانی با کفن

و کفنی ميخواهم با نقوشی از افکار خودم

با خط خودم

که آنگاه که در آن تجزيه ميشوم

روحم با فکرم هم آغوش شود

مردن مان نيز با تناقض همراه است

کافری با کفنی از آيات قران

راست گفتی،فرشته ها خواهند خنديد

سری به ديوونه خونه مغزم زدم

همان جايی که ديوانگی هايمان را حبس می کنيم

همان جاييکه شعورمان به سرکوب کردنش مفتخر است

و احساساتمان از به زنجير کشيدنش خرسند

همان تيمارستانی که هر روز به وسعتش اضافه مي شود

هر روز صدای زنجيرهايش در سکوت تهی مغزمان می پيچد

فريادها

ناله ها

ضجه ها

خوب گوش کن مي شنوی

و سرکوب می کنی

سرکوب

همه و همه

اجازه ی پاره کردن اين زنجيرها را نمی دهند

پاره کردن

پاره کردن

آخ اگر پاره شوند

آخ اگر گشوده شوند

چه کسی يارای مقاومت در برابر هوس قدرتمند را دارد؟

چه کسی جلوی لذت بی حد و حساب را می گيرد؟

خيال وسوسه انگيز را چطور؟

توهم نآب را؟

شهوت قدرتمند؟

عقده های متورم؟

غرورهای شکسته؟

خواسته های کفن شده؟

آرزوهای مدفون؟

احساسات متعفن؟

چه کسی می تواند جلوی هجوم اين ديوانه ها را بگيرد؟

چه کسی؟منطق فلج؟

يا شعور نيمه بيدار؟

يا شايد آبرو و ترس؟

عشق؟

به هر حال نتيجه يکيست

حيلت رها کن عاشقا

ديوانه شو ديوانه شو

و اندر دل آتش درآ

پروانه شو پروانه شو

هم خويش را ديوانه کن

هم خانه را ويرانه کن

وانگه بيا با عاشقان

هم خانه شو هم خانه شو

بايد که جمله جان شوی

تا لايق جانان شوی

گر سوی مستان می روی

مستانه شو مستانه شو

جالبه که فاصله ش باهام فقط به اندازه ی يک پالس،يک تپش قلب هست

تا پامو از گليمم دراز تر ميکنم،مياد حالمو ميگيره

درست مثله همين عکس يهو چشمامو ميبنده

دهنم رو ميبنده

دستمو از پشت ميگيره

گلوم رو فشااااار ميده

قلبمو در ميآره

روحم رو تسخير ميکنه

1.بشين به خودت تلقين کن خدا مصلحت ما رو بهتر ميدونه!

2.از حالا شروع کن به فکر کردن،انشاء اله چهل سال ديگه بعد نوشتن 40 تا کتاب تو سر خودت ميزنی که چرا لقمه رو دوره سر خودت چرخوندی،بعدش هم احتمالاً خودکشی ميکنی.

3. از همين حالا اين مسئله رو قبول کنی، و باهاش کنار بيای!

وقتی احساسات نآب انسانی به کثافت روحت ميرسه

وقتی نرمی عشق به جسم لجنت ميخوره

وقتی خودتو می کشی که اوضاع رو درست کنی ولی نميشه

و دقيقاً وقتی تصميم می گيری بری تو لاک خودت همه چيز خوب ميشه

و دوباره وقتی هم چيز خوب ميشه،می بينی اسير همون ذهن بيمارت شدی

اسم خودتو انسان ميگذاری؟

بدبخت، پست،چهار پا، خاک، گل، نطفه

آخ که تکه تکه بايد کرد شرافت انسانی را

نسيم وصل به افسردگان چه خواهد کرد؟

بهار تازه به برگ خزان چه خواهد کرد؟

به من که سوختم از داغ مهربانی خويش

فراق و وصل تو نا مهربان چه خواهد کرد؟

ز فيض ابر چه حاصل گياه سوخته را

شراب با من افسرده دل چه خواهد کرد؟؟