درس ميخوانی

روز و شب، شب و روز

دانشگاه می روی،به اميد عالم شدن

خودترو وقف علم می کنی

و شايد عاقبت استاد نامی به تو لغب دهند

آری حال استاد شدی

و چند کتابی بر دوش توست

مغزت پر است از فرمول،از مقررات و ضوابط` و تعريفانی که شايد چند سال ديگر دور ريخته شوند

حال عالم شدی؟

يا عاقل شدی؟

لابد يک چيزی شدی که خود را برتر از دانشجويت می دانی

و دانشجويت را برای نمره کم گرفتن تحقير می کنی

حق هم داری

او هيچ کدام از معيارهای تو را ندارد

نه درس خوانده نه عالم شده

ولی از کجا می دانی که هيچ نيست؟؟

او به دنبال دانايی می گردد

و تو به دنبال علم

و غافلی که علم تو ره به دانايی نمی برد

عالم شدی،

شايد عاقل هم شدی

حالا فرض می کنيم با شعور هم شدی

ولی....نشدی

حتی...هم نشدی

و آن دانشجويت که هر ترم تهی تر می شد نيز همين اشتباه را می کرد

دانايی را در ميآن علم می جست