و می گويی:

                   عشق هايی کز پی رنگی بود                   عشق نبود،عاقبت ننگی بود

می گويی ليلی فقط يک ياداوری بود که مجنون را بيدار کند،نه اينکه سرگرمش کند!

و من هنوز منتظرم که پاهايت خوب شود

و دوباره مرا بر روی زانوانت بنشانی

و نفست قوت بگيرد تا بيادم آوری که:

بسيار گشتم ولی هيچ چيز توان پر کردن روح تهی ام را ندارد.

                             گفتند يافت می نشود،گشته ايم ما

                                         گفتم آنچه يافت می نشود،آنم آرزوست

روز به روز،دقيقه به دقيقه،لحظه به لحظه....

کاش به من نمی آموختی که "عشق آمد و آتش به همه عالم زد"

و اکنون فقط می دانم که:

از صدای سخن عشق نديدم خوش تر

                             یادگاری که در اين گنبد دوار بماند

و آن هم صدای تو بود وقتی که به دختر چهارده ساله ات عشق می آموختی!