سیاه-سفید

باتلاق زمان

black-white — Sun, 14 Dec 2008 22:25:33 GMT

گذشته

يک سال پيش

يک مغز کاملاً بيمار

که در بهترين حالت فقط می تونست عمليات حياتی بدنشو کنترل کنه

بی حسی،ترس،نگرانی،ضجر....

باتلاق زمان

و حالا

در بهترين حالت فقط ميشه فکر نکرد

و اگه لحظه ای افکار از زير دست خودسانسوری فرار کنن

ميشه گفت فاجعه رخ ميده

حالا ميشه گفت

مغزم کار ميکنه،روحم خوبه،جسمم سرحال

فقط فکرم،ذهنم تو مرداب يک سال پيش گير کرده

تو تک تک لحظه ها

باتلاق زمان

وقتی می خوای برگردی و زندگيتو اديت کنی

چی شد؟کی شد؟چرا شد؟

چرا فلان کار رو نکردم

چرا کور بودم و نفهميدم که ميخواد بره

چرا نمی خواستم بفهمم که داره ميره

چرا از واقعيت فرار می کردم

چرا هيچ کس بهم نگفت مردن چجوره؟

با ديدن لحظه ی مرگ بايد چجوری تا آخر عمر کنار اومد؟

هنوزم تو شوکم

هنوزم نميدونم يعنی چی شده؟

هنوزم گوشه ی اتاقم قبرستونی شده که هر شب سرمو کنار خاک تو ميذارم

آره باتلاق زمان يعنی يک روز از خواب پا ميشی می بينی رفتی به...

جشن تولد

black-white — Wed, 23 Jul 2008 06:16:08 GMT

يک روز از خواب پا می شی می بينی رفتی به باد

هيچ کس درو برت نيست، همه رو بردی ز ياد

چند تا موی ديگت سفيد شد،ای مرد بی اسّاس

...جشن تولدتو باز مجلس عزاست

بريدی از اسّاس

قوز پشتت بيشتر شد، شونهات افتاده تر

پيرمونت رو ببين با دقت،ميسوزن خشک و تر

اين که زاده آسيايی رو ميگن جبر جغرافيايی

اينکه لنگ در هوايی صبحانت شده سيگار و چايی

ای عرش کبريايی چيه پس تو سرت؟

کی با ما راه ميآيی جونه مادرت؟

جشن تولدتو باز مجلس عزاست

بريدی از اسّاس

لحظه ها

black-white — Fri, 25 Apr 2008 20:35:24 GMT

64 روز

1527 ساعت

16620 ثانيه

بينهايت لحظه گذشت

بعضی چون باد

و بعضی مثل الان آتشناک

عجيبه فقط اندک لحظه هايی هستند که تصميم می گيرند اين سالها،روز ها،ساعت ها و ثانيه ها چگونه تغيير کنند

اون لحظه اي که به دنيا ميآی

اون لحظه اي که عاشق ميشی

اون لحظه اي که خداحافظی می کنی

اون لحظه اي که جون دادن يک آدم ديگه رو می بينی

اون لحظه اي که خون جلو چشماتو می گيره

....

و فقط لحظه اي طول می کشه که جون بدی و بميری

و ديگه مجبور نباشی اين همه لحظه های وحشتناک رو تحمل کنی

و لحظه ها چه دير می گذرند

خيلی دير

خيلی سخت

خيلی تلخ

حماقت انسانی

black-white — Thu, 10 Apr 2008 14:41:18 GMT

زمان را احساس می کنی

تماشا می کنی و لذت می بری

می نويسی و خالی می شوی

فراموش می کنی و آرام می شوی

ههه

عريانيت را می جويی و فقط عريانيت را

حماقت انسانی تحسين بر انگيز است

لذت را در تلخی شراب می يابی

در دود سيگار

در قرص روان گردان

در منگی ترياک

در نگاه غريبه اي رهگذر

در روابط نا مشروع

در خورد کردن غروری

در نابود کردن زندگيی

حماقت انسانی تحسين بر انگيز است

کتاب فلسفه می خوانی!؟

توجيه می کنی؟

بی خيالش می شوی؟

باهاش می جنگی؟

با خودت می جنگی؟

دنبال راه حل منطقی می گردی؟

آخ آخ که حماقت انسانی واقعاً تحسين بر انگيز است

تو محکوم به پيروی از قوانين حاکمی هستی که حتی نمی دانی وجود دارد يا نه!

عدد عدد عدد

black-white — Mon, 17 Mar 2008 21:47:18 GMT

قبل عيد
زمستان
قلب،ريه
9/11/83
مرگ
و يک سراشيبی

قبل عيد
زمستان
سرطان
انتظار
15/12/84

قبل عيد
زمستان
قلب،نفس آخر
15/9/85

عيد 86
ضعف،سرازيری
انتظار
شب، صبح،بيداری
آخرين حرف،آخرين آب، آخرين نوازش،آخرين نگاه
آخرين نفس
8.30
جمعه
3/12/86
بلک40/رديف 1/قبر 102
40 1 102
27 7 1311
3 12 1386
40 1 102

1 7 1304
9 11 1383
بلوک 36/رديف 15/قبر 61

2 5 1319
؟ ؟ ؟؟؟؟
بلوک 40/رديف 1/قبر 103

4 5 1365
؟ ؟ ؟؟؟؟
بلوک 40/ رديف 1/قبر 101

جهان جام و فلک ساقی اجل می............خلايق باده نوش مجلس وی
خلاصی نيست ياران هيچ کس را........ازين جام و ازين ساقی ازين می

بيداريت مبارک

black-white — Tue, 26 Feb 2008 13:42:18 GMT

خيلی منتظرش بودی

ترس که ازش نداشتی هيچ،تمسخرش هم می کردی

مرگ اگر مرد است گو نزد من آی.........تا در آغوشش بگيرم تنگ تنگ

من از او عمری ستانم جاودان..........او ز من دلقی بگيرد رنگ رنگ

(مولانا)

آره پدر خيلی ازش نوشتی،

تمام دفتر شعرت شده بود شعر از مرگ و نيستی

همه دوستات ازين دنيا رفتند

و وقتی برادر عزيزت رفت

و تو شدی بزرگ خاندن

خودتم نفهميدی که چرا روز به روز افتاده تر شدی

ولی بدون من می ديدم و می فهميدم که ديگه اميد و دلخوشی تو اين دنيا نداری

می فهميدم که چرا درست بعد فوت عمو تمام شعرات از مرگ و پوچی دنيا بود،و بعد صفحات سفيد...

و خنديدی و گفتی من فردا پيش داداشم خواهم بود،ما دعوات کرديم...

و حالا با دردی عجيب خوشحالم که حداقل با خواست خودت ازين دنيا رفتی...

با مرگی به دلخواه خودت

فقط کاش شب آخر وقتی صدام ميزدی به جای سکوت حرفی ميزدی

کاش جلو چشمای من نفس آخر رو نمی کشيدی

کاش تو بغلم بودی

کاش نگام ميکردی

کاش حرفی ميزدی

کاش منم می بردی...

ولی بدان من اون سکوت رو پر خواهم کرد، و اون صفحات سفيد رو سياه می کنم

و به قول خودت:

امشب ز غمت ميان خون خواهم خفت.........از بستر عافيت برون خواهم خفت

باور نکنی خيال خود را بفرست............تا در نگرد که بی تو چون خواهم خفت

------------------------------

چقدر واسه نوشتن اين متن لرزيدم و گريستم،چی بگم وقتی 3 ماه فقط نظاره گر ويرانيش بودم

صدا گذاری

black-white — Sun, 20 Jan 2008 19:28:56 GMT

چقدر هيجان انگيز

وقتی صداهايی را بشنوی که می خواهی

خودت انتخاب کنی که چه صداهايی را بشنوی

مردم را ببينی و روی آنها صدا بگذاری

حتی صدای خروس همسايه را نيز عوض کنی

آهنگ تلويزيون آهنگ مورد علاقه ات باشد

صدای بوق ماشينها را خودت انتخاب کنی

بر روی سکوت صحرا سنفونی بتهوون بگذاری

بر ازدحام آدم ها و ماشين ها قطعه زنبور عسل را اجرا کنی

حتی بر روی خواب هايت صدا بگذاری

"هوهو هرناندز من،مراحل سنتز من..."

مردگانت را با آهنگ"funeral of hearts" به خاک بسپاری

و سر جلسه ی امتحان "nothing else matter" متاليکا هوش از سرت ببرد

همين است که mp3 player از گوشم در نمی آيد

نمی خوام صدای افکارم را بشنوم

و حالا آنچه را می شنوم که می خواهم

و ای کاش آنچه را نيز می ديدم که می خواهم

پوچ

black-white — Sun, 13 Jan 2008 18:55:11 GMT

همين است آری

يکی در جستجوی خود اسير خود می شود

ديگری در فرار از خود اسير تعلق می شود.

اولی را می بينی

در گوشه ای کز کرده

در خود گره خورده

لحظه ای می خندد و لحظه ای می گريد

می سوزد از آتش درون

می گريد از دنيای برون

ديگری را می بينی

آواره ی خيابان ها،گرفتار تعلقات دنيا

روحش را به حراج گذاشته

عقلش را به لذت و شهوت فروخته

اشتباه نکن،هر دو يکی اند

هر دو گم شده اند

آن يکی گم کرده اش را در درون می جويد

آن ديگری گم کرده اش را در برون

پوچی حاصلشان خواهد بود

زيرا ز بهر هيچ بر هيچ می پيچند

زندگی در بی حسی

black-white — Sat, 12 Jan 2008 11:39:14 GMT

خودم آفريدمت

خودم رشدت دادم

خودم خواستم تا باشی تا بفهمی

خودم خواستم و خودم اجازه دادم

و حالا هم خودم ميخواهم که نباشی

نفهمی،نبينی، نشنوی....

نمی دانی کجايی،نمی دانی چيستی،نمی دانی کيستی،نمی دانی چه می کنی...

نمی دانی چه ميخواهی...

بس بيهوده هستی يافتی

همچون علف هرز رشد می کنی

در بی حسی می بينی،می شنوی،می فهمی...

ولی بی حسی

و هيچ چيز بر تو اثر ندارد

آری مرگ شعورت را تبريک می گويم

برای تو

black-white — Thu, 10 Jan 2008 19:31:18 GMT

و نمی دانی که من هنوز خود را بر روی زانوانت می بينم

و صدايت را به بلندی گذشته می شنوم

که برايم ليلی و مجنون می خوانی

و می گويی:

عشق هايی کز پی رنگی بود عشق نبود،عاقبت ننگی بود

می پرسم چرا مجنون با ليلی ازدواج نکرد؟

می گويی ليلی فقط يک ياداوری بود که مجنون را بيدار کند،نه اينکه سرگرمش کند!

مجبورم می کردی که تا آخر داستن را بلند بلند برايت بخوانم

و من هنوز منتظرم که پاهايت خوب شود

و دوباره مرا بر روی زانوانت بنشانی

و نفست قوت بگيرد تا بيادم آوری که:

دانی که چه ماند از تو اندر پس مرگ؟ مهر است و محبت است و ديگر همه هيچ

و از زمای که سکوتت جايگزين شعرهايت شده،خلأيی بس بزرگ وجودم را فرا گرفته،

بسيار گشتم ولی هيچ چيز توان پر کردن روح تهی ام را ندارد.

گفتند يافت می نشود،گشته ايم ما

گفتم آنچه يافت می نشود،آنم آرزوست

پدر من ديگر نه ليلی ام نه شيرين نه آن عاشق دلباخته

ولی باز هم به دنبال مجنون و فرهادم می گردم

روز به روز،دقيقه به دقيقه،لحظه به لحظه....

کاش به من نمی آموختی که "عشق آمد و آتش به همه عالم زد"

نمی دانی که چقدر دنبال اين آتش گشتم

عشق را کجاها يافتم

و آتشش مرا گرم نکرد،بلکه سوزاند

و اکنون فقط می دانم که:

از صدای سخن عشق نديدم خوش تر

یادگاری که در اين گنبد دوار بماند

و آن هم صدای تو بود وقتی که به دختر چهارده ساله ات عشق می آموختی!

ps:نوشتن اين متن يک هفته طول کشيد،چون هر خطش را که نوشتم گريه توان ادامه را ازم می گرفت!!!